چرا شبکه اتریوم به اثبات دانش صفر نیاز دارد؟

در سال گذشته، نقطه عطف مهمی در نقشه راه اتریوم به وجود آمد که سطح شبکه آن را ارتقا داد. به عبارت دقیق‌تر ارتقای دنکان مفاهیم بلاب‌ها و پروتو دنک شاردینگ را معرفی کرد که ذخیره‌سازی داده‌ها را برای لایه‌ها 2 ارزان‌تر کرده و در نتیجه کارمزد تراکنش‌ها را کاهش می‌داد.

به همین خاطر لایه‌های 2 (بیشتر رول آپ‌ها) یکپارچه‌تر شده، بیشتر در برنامه‌های کاربردی مورد استفاده قرار می‌گیرند و امکان تراکنش کمتر از یک پنی را فراهم می‌کنند.  با این حال، تقریباً همه می‌دانند که هنوز ازدحام زیادی در اتریوم وجود دارد و با افزایش کاربرد آن در دنیای واقعی، اپلیکیشن‌های بیشتری برای کسب فضای بلاک‌ها رقابت خواهند کرد.

وقتی اتریوم بیش از حد شلوغ می‌شود، کاربران فقط برای تکمیل یک تراکنش بیش از 2 ETH پرداخت می‌کنند. برخی از این تراکنش‌ها باز هم شکست می‌کنند، زیرا کاربران تلاش می‌کنند تا آن‌ها را اولویت‌بندی کنند.

در یک دنیای کامل، می‌توان بخشی از بار شبکه اتریوم را به خارج از بلاک چین آن منتقل کرد. علاوه بر این می‌توان یک مدرک قابل تأیید ارسال کرد که اطمینان حاصل کند داده‌ها درست و در مکان مناسب هستند. اثبات دانش صفر دقیقا همین امکان را فراهم می‌کند.

با این حال استفاده از فناوری مذکور همچنان برای بلاک چین‌ها چالش‌برانگیز است. دلیل آن‌ها هم این است که شبکه‌های مختلف باید تراکنش‌ها را در EVM تأیید کنند و ممکن است برای انجام این کار به هزینه زیادی نیاز داشته باشند. به عبارت دقیق‌تر رول ‌آپ‌های مبتنی بر اثبات دانش صفر باید برای سخت‌افزار تخصصی را داشته باشند که بتواند یک اثبات ZK را از طریق یک Prover ایجاد کند. سپس معمولاً باید آن را به یک نوع اثبات تبدیل کنند که اتریوم بتواند آن را درک کنند.

منبع: Cryptoslate