رضوان علیجانی* در ماه‌های اخیر و همزمان با تشدید چالش ناترازی بنزین در کشور، بخش عمده‌ای از تحلیل‌های رسانه‌ای و اظهارنظرهای عمومی، صنعت خودروسازی و پیشرانه‌های تولیدی را به‌عنوان متهم ردیف اول مصرف لجام‌گسیخته سوخت معرفی کرده‌اند. این داوری اگرچه در نگاه نخست ساده، جذاب و اقناع‌کننده به نظر می‌رسد، اما از منظر مهندسی پیشرانه، تحلیل داده‌های عملکردی و مدیریت جامع انرژی، رویکردی تک‌علتی، تقلیل‌گرایانه و فاقد مبانی جامع سیستمی است.