با مرور تجربه ژاپن پس از جنگ جهانی دوم، می‌توان بر این نکته تاکید کرد که بازسازی موفق، پیش از هر چیز به مهار بی‌ثباتی، برقراری انضباط مالی و پولی و بازگرداندن قابلیت پیش‌بینی‌پذیری به اقتصاد نیاز دارد. بااین‌حال، ثبات را باید شرط لازم بازسازی دانست، نه شرط کافی. پس از تثبیت اقتصاد باید منابع مالی لازم به صورت بهینه برای احیای زیرساخت‌ها، نوسازی صنایع، بازسازی ظرفیت‌های تولیدی و شکل دادن به فعالیت‌های جدید تجهیز، تخصیص داده شود. از همین‌جا پرسشی فربه شکل می‌گیرد، که این نوشتار در حد توان کوشیده به آن پاسخ دهد. هزینه بازسازی اقتصاد ایران از چه مسیری باید تامین شود و چه نهاد یا نهادهایی می‌توانند اهداف کلی بازسازی را به پروژه‌های معتبر، قابل‌اجرا و قابل‌تامین مالی تبدیل کنند؟