مسئله اقتصاد ایران فقط موفقیت یا شکست مذاکرات ایران و آمریکا نیست؛ بلکه هزینه سنگینِ تداوم بلاتکلیفی است. اقتصادی که سال‌ها میان توافق و تحریم، جنگ و صلح، گشایش و انسداد معلق مانده، بیش از هر چیز از نااطمینانی آسیب دیده است. در چنین فضایی، سرمایه‌گذاری به تعویق می‌افتد، تولیدکنندگان و خانوارها تصمیم‌های کوتاه‌مدت می‌گیرند و رشد اقتصادی قربانی انتظار می‌شود. حتی خبرهای مثبت نیز اثر کامل خود را از دست می‌دهند، زیرا فعالان اقتصادی بیش از تحقق توافق، به پایداری و قابل‌اتکا بودن آن می‌اندیشند. اقتصاد ایران امروز بیش از هر زمان دیگری به پایان وضعیت «شاید بشود» و بازگشت ثبات به افق تصمیم‌گیری نیاز دارد.

در حالی روز گذشته اعلام شده بود که اختلال در خدمات بانک‌های ملی، صادرات، تجارت و توسعه صادرات برطرف شده که بررسی‌ها نشان می‌دهد اختلال خدمات اینترنتی و غیرحضوری این بانک‌ها همچنان ادامه دارد.

عضو مجمع تشخیص مصلحت نظام معتقد است موفقیت فرآیند بازسازی پساجنگ بیش از آنکه به توان فنی وابسته باشد، به انتخاب شیوه درست تامین مالی گره خورده است و باید با اتکا به منابع بخش خصوصی، بازار سرمایه و منابع و سرمایه‌گذاری های خارجی این مسیر را هموار کرد.

اکوایران: بارها شده که یک سیاستمدار یا بوروکرات در رسانه‌ها صحبت از طرحی کند که قرار است دولت آن را به مرحله اجرا برساند. او با چنان ذوق و شوقی این برنامه را تبلیغ و در بوق و کرنا می‌کند که مردم اغلب فکر می‌کنند احتمالا معجزه‌ای در راه است. اما در بیشتر موارد نتیجه‌ آن چیزی نیست که تصور می‌شد. اما چرا این اتفاق می‌افتد؟