دنیای اقتصاد - هادی سلگی : درحالی‌که نقشه انرژی جهان به سمت بهره‌برداری حداکثری از مخازن مشترک حرکت می‌کند، میدان نفتی آزادگان در ایران با چالشی فراتر از تحریم‌ها روبه‌روست؛ یک بن‌بست ساختاری. جریان رویدادهای اخیر نشان می‌دهد؛ مدلی که در دولت سیزدهم پایه‌گذاری شد و در دولت فعلی نیز ادامه‌یافته، توسعه این میدان راهبردی را به‌جای «منطق مهندسی مخزن»، در مسیر «آزمون و خطای فنی» قرار داده‌است. به گزارش «دنیای‌اقتصاد» یکی از کلیدی‌ترین نقاط نقد در مدل کنونی، ورود نهادهای مالی و بانک‌ها به حوزه‌ای است که قانونا و شرعا از آن منع شده‌اند. طبق قوانین جاری کشور، بنگاهداری بانک‌ها ممنوع است.

در پهنه وسیع و استراتژیک شمال‌شرق ایران، جایی‌که سرمای استخوان‌سوز زمستان همواره با دغدغه «افت فشار گاز» گره‌خورده است، خبر بهره‌برداری از یک میدان‌گازی جدید، فراتر از یک پروژه صنعتی ساده، به‌معنای تزریق اطمینان به شریان‌های حیاتی این منطقه است. میدان‌گازی «توس» که بیش از چهار دهه ‌از کشف اولیه و ۲۰سال ‌از مطالعات جدی توسعه آن می‌گذشت، سرانجام در روز دوشنبه ۲۰ بهمن ۱۴۰۴، با فرمان رئیس‌جمهور وارد مدار تولید شد. این پروژه که پس از سال‌ها توقف به‌دلیل تحریم، چالش‌های فنی و محدودیت‌های بودجه‌ای به سرانجام رسید، حالا به‌عنوان «نقطه اتکای جدید» پایداری گاز در استان‌های خراسان‌رضوی، شمالی و جنوبی شناخته می‌شود.

مدیر روابط عمومی شرکت آب و فاضلاب استان تهران با اشاره به کسری قابل توجه بارندگی در سال آبی جاری گفت: در حالی که پنج ماه از سال آبی سپری شده، میزان بارش‌ها به ۸۰ میلی‌متر نرسیده و این موضوع لزوم مدیریت جدی مصرف آب، به‌ویژه در ایام خانه‌تکانی را دوچندان می‌کند.

با بهره‌برداری از سه واحد بخار سیکل‌ترکیبی جدید به ظرفیت ۶۴۳ مگاوات، تامین برق پایدار تابستان آینده تضمین شده و سالانه ۱.۲ میلیارد مترمکعب در مصرف سوخت نیروگاه‌ها صرفه‌جویی می‌شود