دنیای‌اقتصاد - حمیدرضا پیشبهار: نزدیک به ۶ماه از دستگیری و ربایش نیکولاس مادورو، رئیس‌جمهور ونزوئلا و همسرش می‌گذرد. اگرچه دونالد ترامپ تا پیش از دستگیری مادورو اتهاماتی همچون مشارکت در قاچاق مواد مخدر از آمریکایی جنوبی به ایالات متحده، کوچ متعمدانه مهاجرین به آمریکا و دزدی نفت (شرکت‌های) آمریکایی را به وی نسبت می‌داد، پس از دستگیری رهبر ونزوئلا، دلیل اصلی مداخله در این کشور نفت‌خیز را این‌گونه جمع‌بندی کرد: «نفت کسب‌وکار ماست. ما قصد داریم تا شرکت‌های نفتی بزرگ آمریکایی(بزرگ‌ترین شرکت‌های سرتاسر جهان) به ونزوئلا بروند،‌میلیاردها دلار هزینه کنند، زیرساخت‌های مضمحل نفتی را بازسازی و برای کشور آمریکا شروع به درآمدزایی کنند.» اما سوال اصلی اینجا است که پس از دستگیری مادورو وضعیت صنعت نفت در این کشور چه تغییری کرده است؟ جذابیت نفت ونزوئلا برای شرکت‌های نفتی چیست؟ ریسک‌های سرمایه‌گذاری در ونزوئلا چه تغییری کرده است و چرا شرکت‌های آمریکایی هنوز با دیده تردید به این فرصت طلایی می‌نگرند؟

دنیای اقتصاد : حضور مدیرعامل شرکت ملی نفت ایران در هیات مذاکره‌کننده سوئیس، از جایگاه محوری نفت در گفت‌وگوهای تهران و واشنگتن حکایت دارد. مقام‌های نفتی معتقدند توافق احتمالی می‌تواند با کاهش محدودیت‌های بانکی و صادراتی، مسیر جذب سرمایه، توسعه میادین و افزایش درآمدهای نفتی را هموار کند.

مدیرعامل شرکت نفت فلات قاره ایران از نصب سکوی فرآیندی P۴ به‌عنوان یکی از بزرگ‌ترین سکوهای فرآیندی نفت کشور در میدان رشادت خبر داد و گفت: این اقدام زمینه افزایش روزانه ۳۵ هزار بشکه‌ای ظرفیت تولید نفت و تزریق روزانه ۸۰ هزار بشکه آب برای حفظ فشار مخزن و شتاب‌بخشی به برنامه توسعه یکی از مهم‌ترین میدان‌های خلیج‌فارس را فراهم می‌کند.

مدیرکل روابط عمومی و سخنگوی وزارت نفت با اشاره به یادداشت وزیر نفت در روزنامه ایران تاکید کرد: برای سرمایه‌گذاری غربی‌ها آماده‌ایم، به همکاری با شرق ادامه می‌دهیم، اما دست روی دست نمی‌گذاریم.