همگرایی روسیه، چین و کره شمالی در کنار واگرایی امریکا، ژاپن و کره جنوبی در شرق اسیا

همگرایی روسیه، چین و کره شمالی در کنار واگرایی امریکا، ژاپن و کره جنوبی در شرق اسیا
خلاصه اخبار

به گزارش سیگنال به نقل از تسنیم، به نقل از وستنیک قفقاز، فایننشال تایمز چینی مقاله‌ای را منتشر کرد که در آن آمده است: هر چه آمریکا، ژاپن و کره جنوبی بیشتر و بیشتر مستقل از یکدیگر عمل می‌کنند، در چین، روسیه و کره شمالی تمایل به اقدامات و همکاری مشترک وجود دارد. به این […]

به گزارش سیگنال به نقل از تسنیم، به نقل از وستنیک قفقاز، فایننشال تایمز چینی مقاله‌ای را منتشر کرد که در آن آمده است: هر چه آمریکا، ژاپن و کره جنوبی بیشتر و بیشتر مستقل از یکدیگر عمل می‌کنند، در چین، روسیه و کره شمالی تمایل به اقدامات و همکاری مشترک وجود دارد. به این ترتیب، به نظر نویسنده مقاله توازن قدرت در شمال شرقی آسیا در حال سازماندهی مجدد است.

در همین حال، همانطور که Global Times در مقاله‌ای تحت عنوان Northeast Asia sees more consensus, خاطر نشان می‌کند: “اتحاد امنیتی” بین ایالات متحده، ژاپن و کره جنوبی با چالش‌های بسیاری روبرو است. دو کشور ژاپن و کره جنوبی می‌خواهند نقش خود را در سیستم بین‌الملل تقویت کنند، اما آمریکا علاقه‌ای به از دست دادن قدرت و تسلط خود بر این دو کشور متحد خود ندارد.

اختلافات بین ژاپن و کره جنوبی در زمینه تجارت، روابط دو جانبه و احساسات مردم این دو کشور نسبت به یکدیگر می‌باشد. سوء تفاهمی بین توکیو و سئول به وجود آمد که باعث بروز اختلافات مداوم شد، اما بر روابط آنها با ایالات متحده تأثیری نداشت.

درگیری‌های تجاری بین توکیو و سئول ممکن است همکاری سه کشور را پیچیده کند، اما اتحاد نظامی آنها همچنان پایدار است. با این وجود، اتحاد آمریکا، ژاپن و کره جنوبی در انتظار تحولاتی در چارچوب شرایط جدید ژئوپلیتیکی و بین‌المللی می‌باشد.

تا زمانی که شبه جزیره کره خلع سلاح هسته‌ای نشود، کره جنوبی از نظر امنیتی و ژئوپلیتیکی وابسته به ایالات متحده باقی خواهد ماند. توافقنامه کلی امنیت اطلاعات نظامی (GSOMIA) و اطلاعات نظامی بین ژاپن و کره جنوبی باید در 24 آگوست تمدید شود. در صورت ایجاد هرگونه تغییر در توافق، ممکن است یک شکاف در اتحاد نظامی ایالات متحده، ژاپن و کره جنوبی ایجاد شود.

اکنون آمریکا تلاش می‌کند تا در درگیری تجاری مداوم بین ژاپن و کره جنوبی مداخله نکند. واشنگتن افکار خاص خود را دارد. ژاپن تحریم‌هایی را علیه کره جنوبی وضع کرده است، اما از آنجا که خود آمریکا نیز از تحریم‌ها و تعرفه‎ها به عنوان ابزاری علیه سایر کشورها استفاده می‌کند، حق ندارد ژاپن را به خاطر چنین اقداماتی محکوم کند.

سئول تحت فشار تحریم‌های توکیو است، اما واشنگتن همچنان اصرار دارد که کره جنوبی سالانه 5 میلیارد دلار برای استقرار سربازان آمریکایی در کره جنوبی بپردازد، با بیان اینکه “این مقدار غیر قابل مذاکره است”.

واشنگتن هنوز به اتحاد با ژاپن و کره جنوبی اطمینان دارد. اما با تسلط بر اتحاد، ایالات متحده در تلاش برای ایجاد عدم قطعیت و بیم  در شمال شرقی آسیا می‌باشد.

در مقاله روزنامه فایننشال تایمز گفته شده است که بین چین، روسیه و کره شمالی تمایل به هماهنگی دیده می‌شود. این پدیده را می‌توان به عنوان بهبود در روابط دو جانبه بین چین و کره شمالی و چین و روسیه تفسیر کرد.

در واقع، وقتی ژاپن و کره جنوبی درگیر اختلافات شدند، چین و روسیه گشت‌های استراتژیک را با بمب افکن‌ها در منطقه آسیا و اقیانوس آرام انجام دادند و کره شمالی نیز در هفته‌های اخیر چندین آزمایش موشک‌های بالستیک با برد کوتاه را انجام داد.

همه این اقدامات نشان می‌دهد که این سه کشور استراتژی‌های ژئوپلیتیکی خود را دارند. با این حال بعید است که چین، روسیه و کره شمالی فعالیت‌های خود را به طور قابل توجهی هماهنگ کنند و یا اینکه اتحادی را تشکیل دهند.

روابط چین، روسیه و کره شمالی نشان از تمایل پکن برای ایجاد جامعه‌ای با آینده مشترک برای بشریت و موضع آن در برابر یکجانبه گرایی و حمایت از تجارت دارد.

بسیاری از کشورها دارای فلسفه مشابهی هستند. به جای این بحث که بگوییم اتحاد بین ایالات متحده، ژاپن و کره جنوبی در حال شکست است، و چین ، روسیه و کره شمالی به طور مشترک عمل می‌کنند، بهتر است ذکر کنیم که کشورهای شمال شرقی آسیا بیش از پیش باهم به توافق رسیده‌اند و منافع مشترکی بین آنها به وجود آمده است.

در جریان مجمع اقتصادی شرقی، که در سال 2018 در روسیه برگزار شد، رهبر چین شی‌جین‌پینگ از کشورهای حاضر خواست تا از فرصت تاریخی برای همکاری در شمال شرقی آسیا استفاده کرده و صلح و شکوفایی منطقه‌ای را تقویت کنند.

اگرچه اختلافات تاریخی و تجاری بین ژاپن و کره جنوبی وجود دارد، هر دو کشور و همچنین چین، روسیه و کره شمالی امیدوارند که روابط محکمی برقرار کنند که به نفع توسعه بین‌الملل باشد.